დილით
ქარის სტვენამ გამაღვიძა. ტოტებს ისე არხევდა,
თითქოს მათი დალეწვა სურდა. შეშინებული და აკანკალებული ტოტები ჩემს ფანჯარაზე ისე აკაკუნებდნენ, თითქოს
მეუბნებოდნენ შემომიშვიო. ფანჯარას მივუახლოვდი, გამიკვირდა ასე რამ გააბრაზა ქარი?
იქნებ თებერვლის მოსვლას დარდობს და ზამთრის მილევას ვერ ეგუება. ხმაური ნელ-ნელა მიწყნარდა,
აღმოსავლეთიდან მზემ ამოანათა და ქარიც თითქოს
აღარ ჩხუბობდა, არამედ ხეებს ეცეკვებოდა, ანცობდა და ყველას გამხიარულებას ცდილობდა.
საკიდებიდან მოპარული ტანსაცმლით, თავებიდან მოგლეჯილი ქუდებით, სახეზე აფარებული შარფებით,
აწეწილი თმებით ყველას იმას ეუბნებოდა, რომ ყველანაირი ამინდი თავისებურად ლამაზია, თუ ჩვენ შევძლებთ ამ
სილამაზის დანახვას...
No comments:
Post a Comment